Pismo o dobrej przestrzeni

Architektura wernakularna powstaje oddolnie, bez udziału architektów, często przez lata, organicznie, jest osadzona w miejscu. Bywa też nazywana rodzimą, lokalną. Konotuje wiedzę ucieleśnioną, rzemieślniczą, formę wynikającą z klimatu i dostępnych materiałów. Współcześnie otula ją mgiełka nostalgii, za tym, że „kiedyś to było, teraz to nie ma”. Zaproponowałam, by do wernakularyzmu dołożyć w tym numerze „Autoportretu”…