Marzec 12, 2017

Autoportret 3 [54] 2016 TRANSFORMACJA

Po blisko trzech dekadach transformacji przyglądamy się, w jaki sposób przemiana ustrojowa zmieniła przestrzeń zarówno fizyczną, jak i społeczną. Mapujemy zmiany w architekturze, które są wyrazem przekształcenia stosunków pracy i stylów życia, w momencie, w którym trudno już mówić, że system, w którym żyjemy, dał nam wolność. Nie widzimy lat 90. jako modnego sztafażu podszytego perwersją duchologii. Dotyka nas ciężar tej zmiany. Dotyka, a nawet przytłacza, a jego pierwociny nie wydają nam się niewinne. Ten numer jest historyczny, polityczny, ale chyba też najbardziej ze wszystkich dotychczasowych wydań autoportretu odnosi się do współczesności. Z poczuciem bezsilności zajmujemy się przestrzenią i architekturą w momencie, który wydaje się schyłkiem pewnej konstrukcji świata.

W NUMERZE:

Neoliberalizm udaje, że nie jest ideologią

  z Rafałem Wosiem – dziennikarzem ekonomicznym, autorem książki „Dziecięca choroba liberalizmu” – rozmawiają Marta Karpińska i Dorota Leśniak-Rychlak DOROTA LEŚNIAK‑RYCHLAK: Z pana perspektywy jak nacechowane jest pojęcie transformacji? Pozytywnie? Neutralnie? RAFAŁ WOŚ: W polskim dyskursie publicznym przez lata było nacechowane pozytywnie, co miało związek z pozytywną oceną transformacji jako takiej. Zaczęło się to zmieniać w ostatnich latach. Sam oceniam transformację w sposób bardziej zniuansowany. Odczuwałem brak takiego podejścia, zanim zabrałem się za pracę nad książką. Wszystkie informacje o transformacji