W poście opisującym projekty fińskie wspomniałam o programie „At bo i Norden” (Living In the Nordic Countries). Jednym z uczestników programu była Dania, której poświęcę najbliższe posty.
Børn i byens rum to strona internetowa, zawierająca materiały dla nauczycieli, animatorów kultury, jak i architektów, i urzędników zajmujących się partycypacją społeczną dzieci w projektowaniu przestrzennym.
W ramach projektu Skelager Børne- og Ungepark – Børn og unge som bygherrer, zrealizowanego w Hørsholm w latach 2003-2005, dzieci zostały zaproszone do udziału w procesie projektowania lokalnego parku. W sumie w projekcie wzięło udział 600 dzieci.
Eksperimentariet – idéværksted for born. Eksperymentarium to warsztaty dla dzieci, będące częścią większego projektu, którego celem było zaproszenie mieszkańców miasta do udziału w tworzeniu nowej mediateki. Warsztaty miały pokazać, jakie są pragnienia i oczekiwania dzieci względem nowej interaktywnej biblioteki.
Film prezentujący przebieg warsztatów (z angielskimi napisami).
29 marca br. obyła się w Warszawie konferencja zamykająca projekt „Implementacja Konsultatywy w Polsce”, wspierany w ramach środków pomocowych Funduszu dla Organizacji Pozarządowych Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Norweskiego Mechanizmu Finansowego 2004–2009.Orgaznizatorem była Fundacja Edukacji Ekonomicznej.
O samej metodzie proponuję poczytać na stronie projektu. Konsultatywę spośród innych narzędzi wspierających partycypację społeczną wyróżnia jej cel. Nie jest nim osiągnięcie kompromisu (jak w przypadku większości konsultacji społecznych), a wypracowanie konsensusu przez interesariuszy.
Sam konferencja, z udziałem między innymi Jerzego Hausera (tu w roli prelegenta), była bardzo inspirująca. Również dlatego, że złożyły się na nią wypowiedzi przedstawicieli instytucji i organizacji, które metodę tę wdrożyły i – co ważne – dokonały krytycznej ewaluacji tego procesu. Było więc o tym, co się udało, ale i o tym, co nie przyniosło zakładanych rezultatów. Nieczęsto zdarza się szefom miast i województw (oraz dużych instytucji i stowarzyszeń) krytycznie podejść do swoich działań. Przynajmniej na naszym, małopolskim podwórku, nieczęsto.
W zeszłym tygodniu pisałam o niemieckich organizacjach zajmujących się edukacją przestrzenną. Na szczególną uwagę zasługuje grupa Die Baupiloten, złożona z architektów, nauczycieli akademickich i ich studentów Technicznego Uniwersytetu w Berlinie. Studenci nie tylko opracowują projekty dla szkół i przedszkoli, ale również biorą udział w ich realizacji, dzięki czemu uczą się jak wygląda przebieg procesu budowlanego. Zaproponowane rozwiązania to stosunkowo niewielkie zmiany, które można zrealizować niskim kosztem (niższym niż przebudowa całego budynku), wprowadzające zupełnie nową jakość przestrzeni. Ważnym elementem pracy jest udział uczniów w projektowaniu i konsultacjach.
Na zdjęciu widoczne chrapiące Drzewo Marzeń. Ten projekt został opisany w nr 10/2006 miesięcznika „Architektura i Biznes”. Szczegółowe opisy pozostałych można zobaczyć na stronie internetowej grupy.
Książka profesor Krystyny Pawłowskiej, wydana przez Politechnikę Krakowską w 2009 r., powstała w reakcji na poziom debaty publicznej na temat architektury. Autorka pisze, że trafniejszym określeniem byłaby tu nie debata, a kłótnia publiczna. Aby zminimalizować ryzyko kłótni, warto zainwestować w przedprojektowe badania społeczne. Jak można je przeprowadzić – uczy ponad trzystustronicowa publikacja pod tytułem „Przeciwdziałanie konfliktom wokół ochrony i kształtowania krajobrazu. Partycypacja społeczna, debata publiczna, negocjacje”. Powinni się z nią zapoznać przez wszystkim samorządowcy oraz grupy obywatelskie, którym zależy na kształcie przestrzeni publicznej.
W poszukiwaniu ciekawych projektów związanych z edukacją przestrzenną natrafiłam na pełne opracowania, zawierające scenariusze zajęć, ćwiczenia, spis materiałów. Wszystkie niżej opisane publikacje są opracowane w formacie pdf. W tym tygodniu zamieszczam publikacje CABE (Commission for Architecture and The Built Environment CABE), organizacji działającej w Wielkiej Brytanii.
Neighbourhood Journeys – making the ordinary extraordinary
Każdy z 4 opisanych projektów oparty jest na innym przedmiocie – literaturze, tańcu, matematyce i geografii.
Where Will I Live?
Pomysły na 4 lekcje – założenia, cele, krótki opis ćwiczeń podstawowych i dodatkowych. Materiały dla nauczycieli geografii.
How places work?
Opracowanie pokazuje możliwości połączenia nauki o architekturze z różnymi zajęciami szkolnymi. Zawiera cenne uwagi na temat planowania i przeprowadzenia wizyty w wybranym miejscu. Proponowany podział uczniów na reporterów, kolekcjonerów i odkrywców pozwala na spojrzenie na architekturę pod różnym kątem. Projekt odpowiada na pytanie, co to jest architektura i co sprawia, że obiekt jest dobrze zaprojektowany.
Getting out there… art and design local safari guide
Opracowanie składa się z 5 części – Place, Routes, Space, Building, Public Art.
Getting out there… geography and citizenship local safari guide
Opracowanie składa się z 2 działów. Pierwszy zawiera 5 lekcji i odpowiada na pytanie: jakie jest to miejsce? Drugi to propozycja jednej lekcji na temat „jakie może być to miejsce?”
Our street: learning to see
Tematem głównym opracowania jest ulica. Uczniowie uczą się analizować jej elementy, oceniać zachodzące tam zmiany.
Ostatnia publikacja prezentuje projekt, poświęcony partycypacji dzieci i młodzieży przy projektowaniu placów zabaw:
What would you do with this space? Involving young people in the design and care of urban spaces.
CABE wydaje również kwartalnik „360° – resource„. Każdy numer zawiera propozycje zajęć szkolnych, jak również aktualne wydarzenia w edukacji przestrzennej i nowe publikacje. Wszystkie numery dostępne są w PDF na stronie internetowej.
Niebezpieczne osiedla to nie tylko polska specjalność. Z problemem tym borykają się np. Holendrzy, którzy postanowili skorzystać przy jego rozwiązaniu z popularnej u nich zasady partycypacji społecznej. Program „Bezpiecznie mieszkać” promuje zarówno rozwiązania architektoniczne, jak i zaangażowanie lokatorów w nadzór nad ich miejscem zamieszkania. Zapoznając się z zasadami ich projektu łatwiej sobie uzmysłowić, co czyni osiedle bezpiecznym.
Mieszkać bezpiecznie po holendersku – pdf do pobrania
