Polecamy wystawę fotografii autorstwa Yigala Gawze, której tematem jest estetyka modernizmu w znacznym stopniu definiującą tkankę miejską i architektoniczną Tel Avivu. Yigal Gawze rozpoczął pracę nad projektem Fragmenty w 1993 roku, kiedy Tel Awiw ponownie odkrywał dziedzictwo architektoniczne lat 30. Świadomość jakości ukrytej w niszczejących budynkach w stylu Bauhaus wywołała falę ich remontów i renowacji.
Punktem wyjścia dla fotografii była abstrakcyjna geometria białych fasad, kontrastowo odcinających od niebieskiego nieba. Artysta postanowił pracować w kolorze, aby lepiej oddać szczególną atmosferę tworzoną przez lokalne światło.
Miejsce: Kraków, Żydowskie Muzeum Galicja
czas: od 15 lutego 2010
Polecamy projekt realizowany w Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia “Modernizm – pomiędzy wielką płytą a minimalizmem”. Pięciodniowy cykl warsztatów i wykładów dla młodych architektów oraz urbanistów ma na celu wykazanie jakościowych różnic i podobieństw pomiędzy późnym modernizmem w Polsce i neomodernizmem w Szwajcarii. Spotkania poprowadzą Piotr Fortuna i Piotr Brzoza, natomiast towarzyszące warsztatom wykłady zostaną wygłoszone przez prof. Wiesława Andersa (Politechnika Gdańska), dr Jacka Friedricha (ASP w Gdańsku, UG), Matthiasa Heinza i Mathiasa Stockera (pool Architekten, Zürich) i Daniela Kissa (ETH Zürich).
Miejsce: Gdańsk, CSW Łaźnia; czas: od 19 do 23 listopada 2009.
Michał Wiśniewski opisuje historię rozczarowania modernizmem, który sprowadził osiągnięcia awangardy do „pragmatycznego wymiaru zmechanizowanej produkcji”. W pierwszej części tekstu przedstawia krytykę wampirycznego stosunku awangardy i rzeczywistości powołując się na prace Manfreda Tafuriego, członka tzw. szkoły weneckiej, od lat 60. XX wieku poddającej ostrej krytyce roszczenia nowoczesności. Natomiast w części drugiej prezentuje historię „Warszawy funkcjonalnej” – projektu rozwoju urbanistycznego stolicy przygotowanego przez Szymona Syrkusa i Jana Chmielewskiego, współtwórców Karty Ateńskiej (dokumentu zawierającego postulowane zasady nowoczesnego projektowania miejskiego, stworzonego pod kierownictwem Le Corbusiera). Projekt „Warszawy funkcjonalnej” zawierał m.in. koncepcję idealnego osiedla w zachodniej części miasta, zespołu mieszkaniowego dla 10-12 tys. mieszkańców skupionych w kilku koloniach na powierzchni od 30 do 100 hektarów z własnym żłobkiem, szkołą i terenami sportowymi. Całość została przygotowana z uwzględnieniem liczby mieszkających w dzielnicy ludzi, ich potrzeb kulturalnych, edukacyjnych i zdrowotnych, architekci zatroszczyli się także o przemyślenie problemu transportu w obrębie miasta. Plan przebudowy Warszawy miał wyjść naprzeciw potrzebie poprawy warunków bytowania ludności w mieście. Okoliczności polityczne sprawiły jednak, że „Warszawa funkcjonalna” pozostała jedynie projektem wirtualnym. Jeśli coś się z tego planu udało zrealizować, to jedynie w formie karykatury, np. blokowisk.
Historia węgierskiego architekta, którego projekty budynków (głównie przeznaczonych dla osób prywatnych: domów rodzinnych, willi, sklepów) charakteryzowała subtelność, innowacyjność, dynamiczne formy i ekonomia rozwiązań. Z jego stylu zrodziła się szkoła zwana „barokiem Kozmy”.
Przechadzając się po osiedlu można zauważyć wiele mini-ogródków czy klombów z kwiatami, pielęgnowanych przez samych mieszkańców. Często bardzo piękne, są przejawem tęsknoty za własną, przyjazną przestrzenią. Mieszkańcy spontanicznie podejmują się porządkowania i oswajania swojego otoczenia, dlatego warto zapraszać ich do udziału w jego projektowaniu. Koncepcja architektury partycypacyjnej nie jest jednak nowością, w praktyce istniała ona bowiem już kilkadziesiąt lat temu. Autorka zaprasza na spacer po jednym z przedwojennych warszawskich osiedli.
Modernizując modernizm… – pdf do pobrania
Dwa różne sposoby widzenia ogrodu w oczach dwóch czołowych artystów polskiego modernizmu: Stanisława Wyspiańskiego i Józefa Mehoffera. Przyroda może być żywiołowa, nieoswojona, poruszająca, ale może też być starannie wyreżyserowaną, okiełznaną, cieszącą oczy zieloną przestrzenią. I nie chodzi wcale o to, który sposób jest właściwszy, bo jak twierdzili obaj artyści i tak nie dościgniemy natury. O tym wszystkim pięknie opowiada Krystyna Czerni.
Dwa różne ogrody – pdf do pobrania
