Informujemy, iż „Autoportret” objął patronatem konferencję naukową „Miasto (post)socjalistyczne. Przestrzeń
władzy”, która jest organizowana w dniach 7-9 grudnia br. przez Instytut Wschodnich Inicjatyw przy współpracy Zakładu Antropologii Kultury Rosyjskiej UJ, Ukraińskiej Fundacji Filozoficznej, Koła Wschodniego UJ i Stowarzyszenia Wschodnia Perspektywa.
Szczegółowe informacje dotyczące konferencji znajdziecie Państwo na jej oficjalnej stronie.
Program sesji znajduje się tutaj.
Polecamy i zapraszamy w imieniu organizatorów!
W czerwcu informowaliśmy o powstaniu warszawskiego Centrum Architektury, teraz nadeszła kolej na Łódź, w której powołane zostało Centrum Architektury i Wzornictwa, które będzie działać przy Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania.
Jak twórcy CAW piszą na swojej stronie, architektura i wzornictwo to dziedziny projektowe, które cechuje niebywała wprost dynamika przemian, zarówno w sferze formalnej jak i koncepcyjnej. Są to zjawiska fascynujące i zarazem warte śledzenia, analizowania i upowszechniania. Dlatego też w marcu 2011 roku rozpoczęliśmy pracę nad tworzeniem Centrum Architektury i Wzornictwa w Łodzi – instytucji o charakterze badawczo–wystawienniczym. W pierwszej fazie postawiliśmy sobie za cel popularyzację młodej, polskiej architektury. Świadomi drzemiącego w projektowaniu architektonicznym potencjału, zarówno kulturotwórczego, jak i jego znaczenia w procesie place brandingowym, chcemy eksponować młodą, polską architekturę. Pokazywać i poddawać ją analizie, prowokować dyskusję na jej temat i stawiać pytania o jej rozwój w Polsce. Wreszcie poprzez nasze działania chcemy się nią zwyczajnie chwalić i wysłać klarowny komunikat, iż architektura i wzornictwo w Polsce ma doskonałe perspektywy.
Celem, który twórcy CAW obierają, jest stworzenie miejsca łączącego cechy galerii, centrum promocji oraz consultingu. CAW ma się stać w przyszłości rodzajem think tanku, którego osią będzie multidyscyplinarna galeria prezentująca osiągnięcia z pogranicza architektury, wzornictwa oraz marketingu.
Trzymamy kciuki i zachęcamy do śledzenia działań CAW!
Dzisiaj rozpoczyna się w Krakowie dziewiąta już odsłona festiwalu „Sacrum Profanum”, tym razem pod znakiem amerykańskiego minimalizmu, za kilka dni, 16 września ruszy 54. edycja festiwalu Warszawska Jesień, której tegoroczny program zorientowany jest na problematykę uczestnictwa muzyki z zmianie społecznej.
Oba festiwale już dawno temu wyszły poza uświęcone tradycją przestrzenie sal koncertowych, poszukują dla siebie lokalizacji m.in. na terenach przemysłowych. Zanim jeszcze wybrzmią w Krakowie pierwsze takty kompozycji Steve’a Reicha i innych Amerykanów, i zanim w Warszawie publiczność ruszy do różnych miejsc, aby słuchać muzyki dokumentującej przemiany społeczne, uznaliśmy, że może warto byłoby zastanowić się nad tym, jak Waszym zdaniem przebiegają w tej chwili relacje pomiędzy przestrzenią, w której muzyki się słucha, uczestnictwem innych zmysłów w procesie odbioru kompozycji a samą muzyką. Czy muzyka może się jakiejś przestrzeni domagać? Czy dwudziestowieczna awangarda zabrzmi źle w „grzecznej” sali koncertowej? Czy połączenie bazującej przecież bardzo często na dysonansach muzyki najnowszej z przestrzenią postindustrialną tworzy inną jakość estetyczną?
To tylko garść pytań, które chodzą nam po głowie – otwieramy niniejszym dyskusję, czekamy na Wasze komentarze i opowieści. Jest to dla nas o tyle ważne, że pracujemy nad numerem zmysłowym, przy okazji którego szykujemy dla Was kilka okołodźwiękowych niespodzianek…
Przedstawiamy nagranie z seminarium „Autoportretu” i Wydziału Humanistycznego AGH, na którym prof. Ewa Kuryłowicz poddała analizie problem dynamiki wzajemnego uwarunkowania tożsamości architektury w mieście i tożsamości przestrzeni miasta.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Dziękujemy wszystkim uczestnikom naszych seminariów i – mamy nadzieję – do zobaczenia w przyszłym roku akademickim!
MURATOR S.A., wydawca miesięcznika „Architektura-murator”, uruchomił nowy portal – Archirama.pl, popularny serwis poświęcony architekturze i wszelkim dziedzinom z nią związanym: dizajnowi, modzie, technice, stylowi życia. Archirama.pl za cel stawia sobie popularyzację architektury w lekki i przystępny sposób. Portal ma prezentować najświeższe wiadomości architektoniczne z Polski i ze świata. Archirama.pl daje też użytkownikom możliwość istotnego współtworzenia serwisu.
Archirama.pl budowana jest przez profesjonalny zespół miesięcznika „Architektura-murator” oraz młodych specjalistów z różnych dziedzin, redaktorem prowadzącym został Tomasz Malkowski, z wykształcenia architekt. Portal składa się z 11 działów: Panorama, Showroom, Ikony, Futurama, Retrorama, Archigramy, TVrama, Archikracja, Architour, Archikrator, Portfolia.
Polecamy i trzymamy kciuki!
[na podstawie materiałów prasowych wydawcy]
Z przyjemnością informujemy, iż nakładem lubelskiego Ośrodka „Brama Grodzka – Teatr NN” ukazała się książka Gordona Cullena TOWNSCAPE, nad którą to publikacją „Autoportret” roztoczył swój patronat.
Jest to pierwsze polskie wydanie legendarnej już książki Gordona Cullena sprzed pół wieku. Autor porównuje w niej miasto do spektaklu dramatycznego i opowiada o sztuce organizowania i nadawania wizualnej spójności plątaninie budynków, ulic i otwartych przestrzeni tworzących środowisko miejskie. Książka napisana jest w konwencji atlasu-leksykonu różnych zjawisk przestrzennych. Każdemu z ponad 500 zdjęć odpowiada osobne hasło i opis.
Swoją koncepcję Gordon Cullen zaproponował po raz pierwszy w piśmie „The Architectural Review”, rozwijając ją potem w książce Townscape (1961), która natychmiast stała się głównym źródłem inspiracji dla architektów, planistów i innych osób zajmujących się miastem i jego wyglądem. Wydana w formie skróconej The Concise Townscape (której dotyczy polskie wydanie) stała się popularnym przewodnikiem po krajobrazie miasta, ponieważ poruszane w niej problemy wychodzą daleko poza sferę czysto zawodową. Niektórzy uznają, że miała ona istotny wkład w sztukę i historię architektury, ponieważ jako pierwsza badała efekty wizualne powstałe na skutek grupowania budynków oraz – definiowalne, choć często spontanicznie pojawiające się – zasady estetyki, z których te efekty powstają. Zdaniem innych, książka Cullena jak żadna inna pokazuje, w jaki sposób miasto „działa” pod względem architektonicznym. Dla wszystkich posiadających jakąkolwiek wrażliwość wizualną praca Cullena jest źródłem niekończących się fascynacji.
Jak pisze autorka polskiego przekładu, architektka i urbanistka, Ewa Kipta, Townscape to nie jest „książka nostalgiczna, negująca rozwój miast czy nowoczesność – wręcz przeciwnie, zwraca uwagę na możliwości wynikające z nowych technologii i na możliwość godzenia ich z dotychczasową tkanką miasta. Zachwycający w tej książce jest sposób rozumienia przestrzeni miejskiej jako miejsca przeznaczonego do życia wielu ludzi blisko siebie, jako wyrazu kultury współżycia, a nie tylko przypadkowego zbioru miejsc do pracy, mieszkania i usług, nagromadzenia budynków i pustych przestrzeni do przemieszczania się między nimi. [...] Uczy traktować miasto jako przestrzeń spójną w przestrzeni i ciągłą w czasie – jak organizm, który żyje i rozwija się w tempie liczonym pokoleniami jego mieszkańców.”
Z kolei we wprowadzeniu do wydania polskiego, prof. Tadeusz J. Chmielewski zauważa, że „nie ma charakteru podręcznika, lecz formę pasjonującej opowieści Mistrza wprowadzającego uczniów w tajniki poznania Miasta. Autor czyni to poprzez wiele świetnie dobranych przykładów, głównie z Anglii, słynącej ze sztuki harmonijnego kształtowania krajobrazu od co najmniej osiemnastego wieku, a sztuki planowania przestrzennego i urbanistyki – szczególnie od końca dziewiętnastego wieku. Tekst niewielkimi porcjami wpleciony jest w system znakomitych rysunków i fotografii. Autor przekonuje, że o krajobrazie miasta i o samopoczuciu jego mieszkańców decyduje sztuka kształtowania środowiska. Jednocześnie podkreśla, że jest to sztuka zanikająca, miażdżona przez dziesiątki sił i procesów silniejszych od harmonii i piękna. Nie sprzyja rozwojowi tej sztuki ani redukcjonistyczne kształcenie (architekt stawia ponad wszystko bryłę swego dzieła, drogowiec – wstęgę szosy, ogrodnik – gatunki i odmiany roślin), ani rynkowa gra o przestrzeń, w której deweloper szuka przede wszystkim zysku, a nie harmonii i piękna.”
***
Wydawca: Ośrodek „Brama Grodzka – Teatr NN”, Lublin 2011
Format B5, 16,5 x 23,5 cm
Ponad 150 haseł, ok. 500 ilustracji
Druk czarno-biały
Stron 204
Cena 45 zł
Na podstawie materiałów prasowych wydawcy
